12 Nisan 2012 Perşembe

Ellerindeki damarları ve yüzündeki kırışıklıkları görseniz yüzelli yaşında zannedersiniz oysaki sadece seksendört yaşında. Anneannem. Yakın-uzak gözlükleri, bozuk para çantası,keyifli akşamüstlerinde tellendirdiği Ballıca sigarası ve herşeyden önemlisi bitmek tükenmek bilmeyen yanlızlıklara katlanablme gücüyle gönlüme taht kurmuş bir tiplemedir. Vlakin ondaki bu yanlzılığa katlanabilme gücü bieyandan hep ürpertmiştir beni. Çünkü sadece ben ve televizyonda gördüğü insanlar yetiyor ona. Misafirliği uzatan komşulardan ve soğuk kış gecelerinde pencerelerin önünde usulca mırıldanan kedilerden bile rahatsız oluyor. Yanında benden başka hiç bir canılının varlığına tahammülü yok. Çoğu ihtiyar böyle değildir, kendilerini terkedilmiş hissederler. Arka balkonlarda unutulmuş paslı su varilleri gibi. Bu yüzdende en ufak bir ilgi belirtisinde yelkenleri suya indirirler. Bayramlarda gözleri dolar örneğin, kendilerinden beklenen bütün basma kalıp tavırları yerine getirirler.



Annem babam olacak insanlar bir trafik kazasında öldüler. Pek üzülmedim. Beni anneanneme bırakıp davetli oldukları bir akşam yemeğine gidiyorlardı. Bıraktıkları yerde kaldım.Bazen ne uzun yemekmiş diye düşünüyorum, sanki döneceklerde üç sene süren yemeği anlatacaklar, yiye yiye yüzelli kilo olmuşolacaklar allah bilir. Kendini kandırmaca, en sevdiğim oyun. Yoksa bizim arabanın hurdasını da gördüm, girdiği arabanın altında akordeona dönmüş. Hurdacıdan ikibin lira aldık, anneannem ''o para harcanmaz'' dedi. Ramazanda fitre verdiği, kendisinden on yaş genç bir teyze vardı, ona verdi.

Aradan çok uzun zaman geçti, çok büyüdüm, onları özledim mi? Daha çok geceleri. Öfkeyle sıvanmış bir özlem. Bazen sinirdenmi gözlerim doluyor, sevgiden mi, özlemden mi, yoksa nostalji ihtiyaçlarından mı bilemiyorum, herhalde alışkanlıktandır deyip uyuyorum. Bni bu çıkmazdan Yasemin kurtarabilirdi, o da düşünmek için biraz süre istedi. Yedi sene önce. Bazen amma uzun düşündü diye düşünüyorum, daha çok günbatımlarında. Sadece gittikleri şehrin ismini biliyorum oysa. Dediğim gibi kendini kandırmadan yaşamanın ne anlamı var. Çıplak grçekler kimi tatminedebilir ki? Bir dervilş ya da manyakoğlumanyağın teki deilseniz olaylrı küçğltmeden ya da büyültmeden, oldukları gibi kabulederek yaşayamazsınız.

Anneannemin en önemli özelliği ölmemesi. Geçirdiği hastalıkları haddi hesabı yok, hertürlü badireyi atlattığından olsagerek hayatta kalma sanatını çok iyi biliyor. Dolabin yanında otuz tane ilacı var, hangisini neden aldığını tamolarak bilmiyorum. Sadece aynılarından içmemesine dikkatediyorum. Bir gün bütün bu ilaçların placebo etkisinden başka bir esbabı mucizesi yoktur diye düşündüm. Öyle değilmiş, sahiden hastalandı, beni rahmetli dedem Rüstem Bey zannetti. Bir duvardaki fotoğrafa baktım bie de kendime. İçten ieç korktuğum, fazla bakmamaya çalıştığım bir fotoğraftı o , dedem de olsa, yirmibeş sene önce ölmüş birinin siyahbeyaz fotoğrafı sonuçta. Anneannem beni o fotoğraftaki adamla karıştırıyorsa harbiden hastalanmış demekti. Elini tuutum buz gibiydi, evdeki bütün battaniyeleri attım üstüne, yeni döşettiğim kalorüferleri sonuna kadar açtım, ayaklarını ısıttığı elektirik sobasını da tuttum yüzüne, böylece ısınıp hayata döndü. Sonra birdaha denemedim bunu. Çünkü anneannem bu hayatta beni anlayan tek kişi, başımı yaslayabileceğim en yumuşak yastıktan daha yumuşak bir insan ve tekbir siyah saçı yok.

Bütün evödevlerimi beraber yapıyoruz. Bana ödev verildiğinde anneannem kendine verilmiş gibi sorumluluk duyuyor. Geçen sene matematikten çaktık. Fonksiyonlar zor geldi, çıkamadık işin içinden. Veli toplantısına beraber gitik. Çünkü heryere beraber gideriz. Anneannem matematik hocasıolan yeni mezun kızcağızı bir köşeye sıkıştırdı, ''matematik hocası sen misin?'' diye sordu.

''Evet teyzeciğim''

''sen nasıl bir öğretmensin kahpenin doğurduğu kancık! Bukadar zor ödev verilir mi manyakoğlumanyak...''

İhtiyarlığın güzelyanı şu, ağzına geleni öyleyebiliyorsun, insanlar sadece gülüyor. Çocukluk zor bu açıdan, bir küfredeyim diyorsun, herkes kaşlarını çatıyor. Anneannem bir toplum düşmanı aslında. Ben anneannemle toplum arasındaki tampon bölgeyim. Çarşıda, pazarda, heryerde. Bana ne kadar yumuşaksa başkalarına o derece sert. Bu durumda hoşuma gitmiyor değil. Yufka yürekli bir inan ols abeni de o yüzden seviyor heralde derim. Anneanemin sevgisini tek insan üstünde toplayabilme gücü var. Sevgiyi yüzeysel olarak dağıtacağına birnokta üzerinde yoğunlaşabiliyor. Sevebilme kapasitesiaynı kapasite, sadece sevilen insan için dha yoğun, daha etkili. Buna saygıduymak lazım.

Bir de şu var, anneannem bu hayatta fikirlerime gerçekten değer veren tek kişi. Seçimlerde bile danıştı.Oy pusulamızı alıp pravnın arkasına gimiştik. ''Evet'' mührünü aldım, ''Kime oy vereceksin anneanne'' diye sordum.

''Bilmem kime verelim?''

Düşündüm, sorumluluk alında hissettim kendimi.''Boş atalım itersen'' dedim.

''Buraya kadar boşunamı yürüdük?''

Saadet partisiyle tkp arasında kararsızlık yaşıyordum. Genellikle muhafazakar bi insanımdır ama kominizm heyecanını da herzaman yaşamak istemişimdir.

''Anneanne sen solcumusun?'' diye sordum.

''Birşeyci değilim''

''Hertürlü manipülasyona açıksın yani?''

''Evet''

''BU yaştan sonr akomunizm heyecanını yaşamak istermisin?''

''İsterim''

''O zaman oyumuzu türkiye komunist partisine vereliimmi? Onlar da seksendört yaşındaymış, sen de seksendört yaşındasın. Broşürlerinde okudum.''

''E iyidir ozaman verelim.''

Bastım mühürü çark çekiin altına. Teyzem oyumuzu komunistlere verdik diy eçok kızdı. Anneannem bir gün ''Kime istersek ona veririz,'' dedi. Teyzem de aklınca chp ye verdirecek. Ben hiçbir zaman merkezi bir partiye oy vermem, verdirmem, duygusal ve romantik bir insanım, beş yaşından beri şairim ve muhafazakar olduğum kadar da radikalim, hertürlü ortamda kimliğmi belli ederim yani. Beni birsefer gören adam bir daha unutamaz zaten, hard jöle ile bütün saç tellerimi tektek dikiyorum havaya çünkü. Ayrıca imkan olsa terör örgütlerine veririm oyumu çünkü bu devletin yıkılmasını istiyorum, çünkü annem babam öldüğü zaman hiçbirşey yapmadı devlet, ayrıca Yasemin düşünmek için süre istediği zaman hiç bir devlet büyüğünün araya girip işleri yoluna koymak için çaba sarfettiğini de görmedim . Hep boş vaatler; yaralar sarılmadı.

Anneannem bağkur ameklisi, maaşı düdük kadar. Maaşını çektiği gün pizzacıya gidiyoruz, sonra çeşitli kurumlarda sıraya girip elektirik su telefon doğalgaz faturalarını yatırıyoruz, eve dönerken dondurma alacak paramız bazen kalıyor, bazen kalmıyor. Allahtan rahmetli Rüstem Dedem'den kalan üç tane ev var, onların kiralarını yiyoruz. Rüstem dedem vaktinde bir arsa almış, yanyana iki müstakil ev yapmış, birinde biz otururuz demiş anneanneme birinde de çocuklar. Ben çok küçükken evin birini katkarşılığı verip apartman yaptırdılar. Anneannem kendi oturduğu evi yıktırmadı. Böylece yandaki apartmndan, toprak sahibi statüsüyle üç daire sahibi oldu. Daire başına altıyüzliradan binseküzyüz lira kira gelirimiz var. Ayın onaltısında kiraları toplamaya gidiyoruz, anneannem paraların çoğunu bana veriyor. Harca harca bitiremiyorum. Bir ay harcamadım, lap top aldım. Ertesi ay ADSL bağlattım, iki tane kameralı ceptelefonu aldım. Dört megapiksel. Sürekli birbirimizi çektik. Ayrıca arka odalardan birbirimizle muhabbet etmeye, sanki çok uzak yerlerdeymişiz gibi konuşmaya başladık. en sevdiğimiz oyunlardan biri oldu bu, sonuçta bir sürü bedava dakikamız var. Ben genellikle Kuşadasın'dan telefon eder gbi arıyorum, anneannem çok seviniyor ''iyice gez oraları çocuğum'' diyor. ''Ama üşütme sakın, akşamları serin olur hırkanı giy, denizde çok açılma.'' Ben ''tamam anneanne tamam, şimdi kapatmam lazım artık'' diyorum gittiği tatil beldesindeki heryeri görme telaşındaki turistler gibi. Bunun üzerine o da ''ağzında sakız varken su içme'' diye bağırıyor son bir gayretle. Telefonu kapatıyoruz. Arka odada makul bir süre bekledikten sonra elimdeki boş valizle koşarak giriyorum salona,''döndüm anneanne!'' diye üstüne atlıyorum. Karşısına oturtuyor beni ''e anlat bakalım, tatilin nasıl geçti?'' diye soruyor. Ben de ozaman tatilden yeni dönmüş birinin heyecanıyla başımdan geçen herşeyi yeni baştan, daha detylı anlatmaya başlıyorum. Anlatırken kendimi okadar kaptırıyorum ki bazen, sahiden tatile gitmiş olsam bu kadar güzel anlatamazmışım gibi geliyor.

Kira gelirlerinin bir kısmını bankaya yatırıp faturalar için de otomatik ödeme talimatı verdirecektim ama anneannem istemedi, ''ödemez o kopiller'' dedi. Ama asıl nedne o değil, ayda bir sefer evden çıkıyor, kuyrukta bekliyor,herkesle kavga ediyor, vazgeçemeyeceği bir atraksiyon bu onun için........

Geçen aya kadar bütün vaziyet buydu, herşey yolunda gidiyordu. Kazanın yıldönümünde fıttırdım. Annemle babamı aynı mezara gömdüler çünkü. Hayatta olduğu gibi ölümdede beraberler. Bu dünyaya beni dışlamak için gelmiş iki tip, ölmeleri bile değiştiremedi bunu. Moralim okadar bozuktuki bakkala gittim, cintonik istedim, sadece cin verdi,tonik ayrı birşeymiş o yokmuş, parka oturdum, birazını içtim.

Hemen Yasemin geldi aklıma. Yasemin'den niye vazgeçtim ki diye sorgulamaya başladım kendimi. Sonuçta biraz düşüneyim demişti ama net bir cevap vermemişti. Onun resmi cevabını öğrenmek için dahiyane bir plan da yapmıştım vaktinde. Babasının tayininin çıktığı şehregidecek, en işlek caddede oturacaktım. O şehirde yaşayan herkesin yolunun bir gün düşeceği o caddede, gelip geçen bütün insanlara bakacaktım. Ve böylece makul bir süre bekledikten sonra mutlaka onu da görecektim. Ve ozaman tesadüfen görmüş gibi yapacak, cevabını soracaktım. Ama yapamadım. Neden? Çünkü büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle küçüldüm ki içimde taşacak birşey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim.

Ceptelefonum çaldı. Anneannem rıyordu, hava kararınca meraketmiş. ''Beni nedne yanına almadın'' diye sordum. ''Beni okadar seviyordunda annem babam sağken ve çalışıyorken ben neden anaokuluna gitmek zorunda kaldım?''

''Ben istedim, onlar bırakmadılar.''

''Neden?''

''Ne bileyim. kırk sefer söyledim ya çocuğum, okul öncesi eğitimmiymiş neymiş herne sıçtığımın şeyiyse çok mühimmiş dediler.''

''Ben sana kaldığım için sevindin mi?''

''Ne?''

''Annem babam öldü ben sana kaldım. Sanada meşgale oldu. Ben olmsam teyzem bakıcı tutacaktı sana.''

Anneannem birşet demedi. Beş saniye sustuk.

''Eve gel çocuğum. Çok üzülüyorum.''

Cinin yarısını içtim. yere kustuktan sonra anneanneme haksızlık yaptığımı düşündüm. Kaç sefer kardanadam yapmıştık bahçede. Bayramın birinde Çeşme'ye tatile bile gitmiştik. Kuşadası'nda yer yoktu. Ben bütün rezervasyon işlemlerini internetten yapmıştım. Hatta oradayken yatturuna bile çıkmıştık, anneannem kusmuştu, yine ölüyordu az daha. Kimin için? Tabii ki benim için.Ayrıca o, bütün düyaya posta atmış bir insan. Pazarcının yüzüne ezik domatesleri fırlatmıştı birkere. Bu gün eli bıçaklı pisikopat pazarcının yüzüne domates fırlatan insan, Roma devrinde yaşasa, Spartaküs'ün ordusuna katılmazmıydı? ......

Anneannemi aradım, daha fazla meraketmesin diye. Telefonu açmadı. Evden aradım yine açmadı. Döndüm geri. Koltuğa yığılıp kalmıştı, hiç kımıldamıyordu. Yine buz gibi olmuştu.

''Teyzemleri arayayım mı?''

''Yok arama''

Eh iyi, ben de teyzemlere bayılıyordum zaten.

''Ozaman ben gidip bir doktor getireyim sana filmlerdeki gibi' dedim. ''Ama senin de doktor gelene kadar ölmemen lazım, sakın ölme.''

''Tamam.''

Üstüne üç tane battaniye attım. Elektirik sobasını ayaklarının dibine koydum. Ama hayat filmlerdeki gibi değil, birkere akşam olunca bütün doktor muayenehaneleri kapalı, özel polikiliniklerdeki doktorlar gelmiyor, hastanedekilerde siz buraya gelin diyorlar. Oysa ki ne kadar isterlerse verecektim, peşin. Öksüz ve yetimim ama para bende. Doktorların burnu çok büyük.

Eve döndüm uyumuştu. Bütün gece başında bekledim, ağzına ayna tuttum, buğulanıyordu. Ertesi sabah teyzem aradı. Her sabah arar. Damladılar hemen. Eniştem de işten izin alıp gelmiş. Arabayla hastaneye gittik. Anneannemi bir bölmeye aldılar, serum taktılar, iğne yaptılar, sonrada ''yatıracağız!'' dediler.

''Ne yatıracak mısınız? Hani devler hastanelerind eyeterli yatak yoktu? Bizi mi buldu? İlaçlarını verin, evde yatsın.''

Teyzem kolumu çimdiklediği için doktora daha fazla çıkışamadım. Gece oldu. Bir refakatçiden başkasına izin yokmuş. Teyzem, ''ben kalırım, sen eniştenlerle eve git,' dedi.

''Ne? Ben şimdi sizde mi kalacağım?''

Ben bağırınca odadaki diğer hastalar uyandı. Teyzem beni dışarı çıkardı. Enişteme teslim etti. Teyzem ve çocuklarından nefret ediyorum. Teyzemin benle yaşıt kızı, bu güne kadar başbaşa kaldığımı zher anda dandun grişti bana. Tabii beni asıl üzen bir kızdan dayak yemek. Bir seferinde canıma tak etmişti, misliyle mukabele edip başında vazo kırmıştım. Hemen abisi gelmişti, büyük kuzen, ondört yaşında bir azman, iri yarı bir tip, bu seferde o dövmüştü beni. Birseferinde teyzem bile tokatlamıştı. ''Kancık ne demek ve sen kancıkmısın?'' diye sormuştum sadece. Sonuçta maaile dövdüler beni, birtek eniştem dövmedi beni, o da zamanla onlara uyacaktır. Zaten eniştemde aile dışından biri olduğu için dövmedi heralde, birz da ezik bir tiptir, hep bir çekingenlik var üstünde. Çünkü teyzeminde dedemden intikal etmiş bir sürü dairesi var bzim yan apartmanda. Eniştemin bir dairesi bile yok, bundan çekingen heralde. Oysa anneannem kendi ölçülerinde seber eniştemi. Anneannem bir insanı görürgörmez anasına avradına sövmüyorsa ondan hoşlanmış demektir. Ekstradanbirşey söylemesine gerek yok.

Eniştem kolumu tuttu, gülümsedi. ''Hadi gidelim'' dedi. ''Bizde bilgisayarla oynarsın, sana pizzada söylerim'' Hasta odasına gidip anneanneme sonkez baktım, serum mavi damarlarla dolu koluna yavaş yavaş damlıyordu. eko yapacak bir uçurumun kenarına gidip ''Fuck you!'' diye bağırmak istedim. Eniştemle çıktık hastaneden. Evde, ilk yanlız kaldıımız anda taban girdim teyzemin kızına. Karnına kurşun yemş gibi ikibüklüm oldu, kaldırdım seri tokatlarla sersemlettim, sonrada tuttum saçından çarptım duvara. Çünkü en iyi savunma hucumdur. Ha ha ha! Yürü git! Ağlayarak gitti enişteme şikayet etti. Eniştem geldi, tarafsız bir sertlikle baktı ikimize, ''Kavga etmedne uslu uslu oturun'' dedi. ''Peki enişte'' dedim, sakince oturdum. teyzemin kızı sinirden bütün gece tırnaklarını yedi.

Ertesi gün eniştem bei evde bıraktı, bir işi varmış, öğleden sonra hastaneye gidecekmiş, beni de ozaman götürecekmiş. Eniştem vden çıkarçıkmaz, teyzemin kızı uçantekmeyle girdi böğrüme. Abiside geldi hemen. İki kardeş dünün misillemei babaında, bildikleri bütün karete tekniklerini denediler üstümde. Ağlarken telefon çaldı. Anneannemden haber vardır diye koştum. Ama teyzemin kızı benden önce açtı telefonu. Diğer azmanda kolumuarkama büktü, yaklaşamadım. Teyzemin kızı ''evet anne'' dedi, kaşlarını çattı, ''ya, öylemi'' dedi, telefonu kapattı.

''Ne olmuş?''

''Anneannemiz ölmüş, başımız sağolsun.''

''Oh my god!''

Sırtçantamı alıp çıktım evden. Minibüse bindim, minibüsten inip otobüse bindim, sonra otobüs vapura bindi, vapurdan indi, köprüden geçti, otogara girdi. Otogarda otobüsten indim çevreye baktım, tnıdık yerler değil. Büfeye gittim, ''Bu şehrin en işlek caddesi neresiacaba?'' diye sordum.

Büfeci güldü.

''Ne gülüyorsun ki?''

''Yürü git lan, yürü git.''

Köşedeki taksiciye sorsammı diye düşündüm. Ama adam dolaştırır, en işlek caddeye götüreceim diye daha uzak bir yere götürür bırakır, kendi çıkarını düşünür. Polise sorsam? Devlet memeurlarıyla konuşmuyorum olmaz. En iyisi ceptelefonuyla birini aramak. Tanıdık birini rayamam. Kaçtığın anlaşılır. Rasgele bir numara çevirdim, genç bir kız açtı.

''Pardon devlet memuru musunuz?''

''Sapık mısınız?''

''Hayır. Memur musunuz?''

''Değilim.''

''Güzel ben sapık değilim siz de memur değilsiniz. Peki ozaman bu şehrin en işlek caddesi neresi acaba? Herkesin bir gün mutlaka geçeceği cadde.''

''Ne bileyim? İstiklal Caddesi herhalde. Sen kimsin?''

''BU hayatta rasgele çevirdiği telefon numaralarında karşısına çıkan seslerden başka kimsesi kalmamış biriyim. Belki de ben senin şuuraltınım.''

''Kaç yaşındasın sen?''

''Beni boşver. konu ben değilim ki. Hiçbir zaman da olmadım. Asıl sen kimsin? Senin heyecanların neler, tutkuların neler, hayal kırıklıkların neler? ŞU hayatta başın sıkıştığında ilk kimi ararsın? Seni karşılıksız seven insan kimdir, ne bok yersen ye seni bağrına basacak insan kimdir? Eğer böyle bir insan varsa bu akşam onu ara, halini hatrını sor bu vesileyle. Yoks bir gün sen de benim gibi yapayalnız kaldığında, ufacık bir şeyi danışmak için bile arayacak kimseyi bulamazsın. Bu sözlerimi harcanmış yıllarımın manifestosu olarak kabuledebilirsin. Çünkü büyük bir tecrübeyle konuşuyorum, tecrübe ıstıraptır güzelim ve zannettiğinden çok daha fazla ıstırap çektim. İstersen sonra yine araşalım, daha 64 dakika bedava konuşma hakkım var çünkü.''

Taksiye atladım. dikizden tip tip baktı.

''Paran var mı?''

''Var''

Bir ellilik verdim.

''İstiklal Caddesine yeter mi?''



Namuslu adammış paranın üstünüde geri verdi. Caddede bir aşağı bi yukarı dolaştım, gelip geçen herkezi görebilecek merkezi bir yer aradım ama ne gezer.Ben İç İşleri Bakanı olsam bu cadde de bin kişiden fazla kişinin dolaşmasına izin vermem. Bir köşede durup insan yüzlerine baktım. Bunca sene sonra tanıyabilecekmiyim acaba? Gözlerimi kapadım, Yasemin karşımdaydı. Sevgi budur, gözlerini kapadığında oradadır ve birmilyon sene sonra birmilyon insanın arasındada görsen. ha işte o dersin.



Ana okulundayken herkesin bardağının üstünde kendi adı yazılıydı. Akşamüstleri bu bardaklarda, ebeveynlerimiz bizi gelip almadan, nduble sulu paşa çaylarımızın içine pötibör bisküvilerimizi batır abatıra büyük bir keyifle içerdik. Tadı bir boka benzemezdi ama genede güzel geliyordu. Artık o günün bittiğini, o işkence yuvasından kurtulacağımızı hatırlattığı için güzel geliyordu herhalde. Yasemin batırdığı bisküvi parçası çayın içine düşünce ağlamaya başlamıştı. Öğretmen kızların aklı birkarış havadaydı, başka yere bakıyorlardı. gerçek bir centilmen gibi yerimden kalkıp yanına gitmiştim, çay kaşığımla çıkarmıştım bisküvi ölüsünü. Bizimkiler henüz gelip almamışlarda beni, ölmeden önce de bekletmesini çok severlerdi. Ertesi gün Yasemin'e evlenme teklfi ettim, bu kadar flört dönemini yeterli görmüştüm, işin ciddiyetinin sarsılmasını istemiyordum ve şu gerçeği çok iyi idraketmiştim ki kaç yaşında olursa olsun her kızın hayalidir evlenmek. İşte ozaman Yasemin, düşünmek için biraz zaman istemişti. O anda başka şeylerde söylemiş olabilir ama unuttum. Sonuçta sevilen her kadın güzel bir şarkıdır, bütün sözlerini hatrılayamazsınız belki ama melodisi aklınızda kalır.



İki ay sonra taşındılar. Çok ağladım. ben ağladıkça millet güldü. Annem, babam, arkadaşlar, öğretmenler. Önce niye ağlıyorsun diye soruyorlar, sebebini söyleyince de gülüyorlar. Allah belanızı versin! Birtek anneannem gülmemişti bu romantik hikayeye, oda benimle beraber ağlamıştı. zaten anneannem de benim gibi romantik ve duygusaldır. Otuzbeşinden sonra kocasını bırakıp Rüstem Bey'e kaçmış. Peşlerine düşmüşler. Bıçaklar çekilmiş, silahlar artılmış. Sonra vali ve tümen komutanı girmiş araya, çünkü Rüstem dedem'de öenmli bir tipmiş, kaymakam vekili mi, mal müdürü mü, herneyse işte. Anneannem kırkına doğru annemi ve teyzemi doğurmuş üst üste. İlk kocasından çocuğu yok , sevmediği adamdan çocuk yapmak istememiş, işte bir kişilik blirtisi daha. Annem de beni doğurmak için otuzbeşine kadar beklediğinden, ben bu yaşa gelinceye kadar anneannem seksendört oldu tabii. Çok yazık. Ellili yaşlarında tanımak isterdim onu, Rüstem Deddem henüz ölmemişken.



sabaha karşı devriye gezen iki polis geldi. kırmızı giymişler, yunus diye tabiredilen tipler. ''Sorry sir, ı am so sorry sir, ı don' understand,'' diyerek turist ayağına yattım ama yemediler.



''Ne yapıtyorsun burada.''

''Nothing sir.''

''Adam gibi konuş lan!''

''Hiç.....Hiçbirşey yapmıyorum efendim.''

''Annen baban nerde?''

''Öldüler.''''Başka kimsen yok mu?''

''Yok.''

''Nerede kalıyorsun?''

''Hiçbir yerde.''

''Ne yapıyorsun sokakta?''

''Hiç.''

''Sikerim hiçini, ne yapıyorsun sokakta lan?''

''Yasemin'i bekliyorum.''

''Yasemin kim?''

''Nişanlım.''



Koluma girdiler, motorlarının yanına gittik. Birileriyle irtibat kurdular. Sonra güleryüzlü bir kadın geldi. Üstünde ördek resimleri olan bir arabaya bindik. Tam kurtuldum zannediyordum, onlar da çocuk polisiymişler.Kutu kola istedim, bir de eti browni. Parasını vereyim dedim, almadılar.



''Yasemin'in soyadı ne?''

''Bilmiyorum.''

''İnsan nişanlısının soyadını bilmez mi?''

''Yani insan beş yaşındayken böyle ayrıntılara önemvermiyor.''

Çapraz sorguya aldılar herşeyi itiraf ettim.

''Tamam nişanlı değiliz, sadece düşünmek için biraz zaman istemişti, tamam mı? O nu da filmerde öyle söylendiğini duyduğu için söylemişş olabilir. Şimdi mutlu musunuz?''

Ceptelefonumu almışlar.Teyzemleri aramışlar. Öğlene doğru damladılar, tanımıyorum ayağına yattım. Yine yemediler. Ceptelefonu berbat birşey, toplumun boynumuza taktığı tasma, keşke yanıma almasaydım. Ceptelefonum yok, kimliğim yok, belki yetimhaneye yerleştirirlerdi sevabına. Arabada geri dönerken teyzem,''Çocuğum, niye kaşıyorsun, bizsana ne yaptık?'' diye sordu.

''Anneannem öldükten sonra oralarda durmanın bir anlamı yok..''

''ölmedi ki!''

Teyzemin kızına baktım.

''Niye yalan söyledin lan?''

''Ben birşey söylemedim.''

''Hala yalan söylüyorsun, demek ki sen bir kancıksın. Kahpenin doğurduğu bir kancık.''



Ensesine vurdum elimin içiyle. İki yana toplanmış saçları öne gidip geldi. İşte ozaman anneannemin fatura kuyruklarında ayağına basanlara ettiği en etkili küfürü haykırdım kulak zarına;''Amın sıçtığı salak! Senin yüzünden bir anda dünyam karardı.''



Teyzem birşey söyleyecek oldu ama eniştem onu elini ertçe sallayarak susturdu, ''Hepinizden bıktım.'' dedi. Bunu o kadar içten söyledi ki yoğun bir sessizlik kapladı arabayı. Kibrit çaksan patlayacak bir atmosfer oluştu. İlk kıvılcım kimden çıktı bilmiyorum ama aynı anda birbirine bağırmaya başladılar. Teyzem kızına, kızı bana, eniştem büyük kuzene, teyzem enişteme... azkalsın karşıdan gelen bir kamyonun altına giriyorduk. Eniştem sağa çekti. Tek laf daha eden olursa arabayı önüne çıkan ilk şarampole yuvarlayacağını belirtti, sustular. Benim zaten konuşmaya niyetim yoktu. Münakaşa edemeyecek kadar kırılmıştı kalbim. En zayıf noktamdan vurmuşlardı. Tamam, bu güne kadar bende çok yalan söyledim ama gidipte ben kimseye anneannen öldü demedim, böyle kancıklık olmaz. Anneannem ölmediği için içimden seviniyordum ama o ortamda asla belli etmek istemedğim bir sevinçti bu. Yoldaki elektrik direklerini saydım, 1494 tane.



Hastaneye vardık, anneanneme sarıldım, yanaklarından öptüm, kokusunu içime çektim. ''Anneanne, ölmeyeceksin değil mi?'' diye sordum. ''Sen ölürsen, ben yapayalnız kalırım. Ve biliyorsun, yalmnızlık berbat birşey. Lütfen ölme! Biz muhteşem bir ikiliyiz. Ölmeyeceksin değil mi?''

Anneannem soğumuş parmaklarıyla elimi sıktı, bana sevgiyle baktı. ''Ah Rüstem Bey,'' dedi. ''Ben sensiz ölür müyüm hiç?''



Erken Keybedenler-Emrah serbes

Hiç yorum yok: