Daha az seviyorum seni
giderek daha az
unutur gibi seviyorum
azala azala
aramızadaki uzaklığın karanlığında
geceler kısalıp, gündüzler uzuyor öyle olunca
daha az seviyorum seni
kendini iyilrştiren bir yara gibi
daha az
ve zamanla
sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini
uzak dağ kışlalarında
görmüyoruz birbirimizi
usul usul sis iniyor
kopmuş yollara
ışığı hafif, uykusu ağır koğuşlarda üstünü örtüyorum senin
bir çığ gibi uyuyorsun rüyalarımda
sevgilim sevgilim
yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin
nöbet kadar yanlzıken öğreneceksin bunu da
artık daha az seviyorum seni
unutur gibi, ölür gibi daha az
yeniden ödetiyorum kendime
onca aşkın öğretemediğini
kolay değildi
.....
kaç acı birden imtahanetti beni
bir tek gece vardır insanın hayatında
ömürboyu sürer nöbeti;
bu da öyleydi,
iyi ol, sağ ol, uzak ol
ama bir daha görme beni
Murathan Mungan
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder