Nihat birden bire canlamış gibi;
''Enteresan şey...'' dedi. ''Umumiyetle para enteresan birşeydir zaten. Çpk kere cebimden bir lira alır, önüme koyarak onu saatler ce seyrederim. Hiç bir fevkaladeliği yok. Bir takım hünerli çizgiler, tıpkı mekteplerdeki resmi yazı vazifeleri gibi. Belki biraz daha ince ve karışık... Sonra bir resim. Bir kaç satır muhtasar yazı ve sonra bir imza... Üzerine fazla eğilince insanın burnuna ağır bir yağ ve kir kokusuda vurur. Fakat ne muazzam şeydir bu kirli kağıt azizim, bir düşün!''
Bir müddet gözlerini yumdu.
''Mesela herhangi bir gün müthiş bir iç sıkıntısı seni boğar. Hayat sana karanlık, manasız gelir. İnsan, biraz evvel senin zırvaladığın gibi felsefeler yapmaya başlar. Hatta yavaş yavaş onu da yapamaz ve canı ağzını açmayı bile istemez. Hiç bir insanın, h,iç bir eğlencenin seni canlandıramayacağını sanırsın. Hava sıkıcı ve manasızdır. Ya fazla sıcak, ya fazla soğuk, ya fazla yağmurludur. Gelip geçenler suratına salak salak bakarlar ve on para etmez işlerin peşinde, bir tutam otun arkasından koşan keçiler gibi dilleri bir karış dışarı fırlayarak dolaşırlar. Aklını başına derleyip bu pis ruh haletini tahlil etmek istersin. İnsan ruhunun çözülmez düğümleri bir muamma gibi önüne serilir. Kitaplarda okuduğun depresyon kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın.Çünkü nedense hepimizde, maddi olsun, manevi olsun, bütün dertlerimize bir isim takmak merakı vardır, bunu yapmazsak büsbütün çılgına döneriz. Mamafih insanlarda bu merak olmasa doktorlar açlıktan ölürlerdi. Bu depresyon kelimesine yapışıp iç sıkıntısının uçsuz bucaksız denizinde bocalarken karşına uzun zamandan beri görmediğin bir ahbap çıkar. Kılık kıyafetinin düzgünce olduğunu görürgörmez derhal aklına kendi meteliksizliğin gelir ve gafil dostundan, talihin varsa, bir iki lira borç alırsın... İşte ondan sonra mucize başlar, Şiddettli bir rüzgar ruhundan bir sis tabakasını sıyırıp götürmüş gibi içinin birden bire aydınlandığını, bir hafiflik,bir genişlik duyduğunu görürsün. Eski sıkıntı pır deyip uçmuştur.Gözlerin etrafa memnuniyetle bakar ve sen de gevezelik edecek bir arkadaş aramaya başlarsın. İşte, iki gözüm,ciltlerce kitabın, saatlerce tefekkürün yapamadığı işi iki kirli kağıt başarır. Sen ruhumuzun bu kadar ucuz bir bedel mukabilinde takla atmasını haysiyetine yediremediğin için belki daha asil sebepler peşinde koşarsın, gökyüzünde bir kaç yüz metre daha yükselen bir bulut, yahut ensene doğru esen serince bir rüzgar, ya hut o esnada aklına gelen zekice bir fikir, sana bu değişmenin sebebi gibi görünmek ister. Fakat söz aramızda, iş bunun tamamiyle aksinedir, cebimize giren iki lira sayesindedir ki havanın biraz açıldığını görmek, rüzgarın serinliğini hissetmek, hatta akıllıca şeyler düşünmek mümkün olmuştur.... Kalk, iki gözüm, iskeleye geldik. Günün birinde ya çıldıracağız, ya dünyaya hakim olacağız. Şimdilik bi rakı parası bulmaya çalışalım ve parlak istikbalimizin şerefine birkaç kadeh içelim....''
Sabahattin Ali - İÇİMİZDEKİ ŞEYTAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder