19 Mayıs 2012 Cumartesi

hattat

İçimdeki denizden kaç dalga geçtiğini kim saydı? Bütün kalelerimin neden her defasında böyle savunmasız düştüğünün sebebini kiim merak etti? Her çıkışımda kalelerimde , biraz daha nasıl olupta bu kadar küçülebildiğimin nedenini kim anladı? Mutlak olanda var olmak için yaptığım herşey, yazdığım her yazı, var olmak ve toplamak için atığım her imza biraz daha dağılmama ve küçülmeme yol açtı. Sırtımda alev gömlek, hattat içim yanıyor. Oysa hattat dışarıda kar yağıyor. Darma dağınık odamın bütün kapılarından, bütün pencerelerinden, bütün aralıklarından; gri, soğuk ve sinsi bir duman içeri yayılıyor. Yapış yapış. Hattat kaç kez hayatı, kaç kez aşkı ve kaç kez ölümü aramak için sefere çıktım? Kaçında geri döndüm? Ben senin ruhunun bütün çağrışımlarına ve tezahürüne vakıfken, dahası hakkın varken benim üzerimde, bir mukadder meçhulde kesişecekken yollarımız, ne kadar yanlzı olduğumu ve ne kadar acı çektiğimi bilmedin bile. Hattat çok yanlzım ve çok acı çekiyorum. Ama neden bu kadar acı çekiyorum? Hattat bilmiyorsun, bütün o yanlızlığı yaşayan öykü kahramanlarıma nispetle kendi yanlızlığımın boyutları beni bile ürkütüryor.

Ne kadar isterdim, ne kadar isterdim bir akşam üzeri müjdeci bir ses kapımı çalsaydı ve gözlerimi kamaştırırken bir kuyruklu yıldız suretinde nefesimin artık kesildiği bir an içinde saltanatıyla odamı aydınlatsaydı. Ona saatlerce içimdeki ülkeden bahsedebilseydim ve o ışığıyla içimdeki ülkenin de içineki cevher ülkeyi anlatsaydı. Ona içimdeki ülkenin aslında ödünç alınmış bütün bulutlarını ve akşamlarını gösterebilseydim ve sonra ona şimdi bütün bunları bana yorumla ve bana gerçeği, kalıcı ve mutlak olanı aydınlığında göster diyebilseydim. Ne kadar isterdim bir akşam üzeri bir müjdeci sesin kapımı çalmasını ve kocaman kuyruğundan ışıltılar saçarak gerçeği odama bırakmasını. Bunca emanetini, bunca yangının gömleği ile sırtlandığım halde, bütün gölgelerini olmayan gözlerimle buğular, sisler ardından gördüğümü vehmettiğim halde, o asıl ülkeye hiç ulaşamadım. Ben yaklaştıkça o ödünç ve büyülü bir tüy bırakarak ardında, eskisinden daha fazla uzaklaştı. Çünkü bende sadece onu uzaklaştırmak için kabiliyet vardı. Çünkü ben sürekli dağılıyor ve parçalanıyordum. Bir türlü birleşecek ve görecek kabiliyetim olmuyordu......................


Nun Masalları-NAZAN BEKİROĞLU

Hiç yorum yok: