Genç mezarlık bekçisi şeyhin huzurundan ayrıldığı zaman, henüz son padişah olsuğunu bilmeyen son padişah, beyaz bir dantele benzeyen sarayının balkonunda sır katibine döndü. Altın divit taşıma hakkı sadece sana mahsus dedi. Yaz öyleyse yazabildiğince. Yaz ki, hilal göründü ama bizde bayram yok. Yaz, dedi, sabahları uykudan uyanıklığa geçilen o incecik ve her insanın bildiği yerde zihnin tümüyle boş olduğu o kısacık anın hemen arkasından . Toplarını ülkeme çevrilmiş o savaşgemilerinin sabahına gözlerimi açtığımı hatırlayınca. Sonsuz bir uykuya dalmış olmayı ve hiç uyanmamayı dilediğimi. Ama birkez daha uykuya dalmayı asla beceremediğimi yaz.
Yaz, dedi, üç gecedir aynı düşü gördüğümü. Düşümde bana çok benzeyen ama şimdiki halimden daha ziyade şehzadeliğime benzeyen bir şehzadenin tepeden tırnağa silahlarıyla kuşanmış bir şövalyenin önünde dizçöktüğünü ve ona yalvararak ağladığını yaz. Benimde onunla birlikte ağladığımı ve haykırarak uyandığımı. Hiç katkım olmadığı halde öykü kahramanlarına dönüştüğümü yaz. Yaz, dedi, ben korkunçbir geçmişle, oysa şehzadem daha korkunç bir gelecekle kucaklaşıyoruz.
Yaz, dedi, bütün mutluluklar birbirinin aynı. Ama mutsuzluklar birbirine uymuyor ve acılar birbirine benzemiyor. Benim ne kadar acı çektiğimi yaz ama bu acıları haketmediğimi. Acı, diye mırıldandı, bir daha yaşıyor olmakla ne kadar ilgili. Geçen sene aynı mevsimde hilalin göründüğü akşamı düşündü. Yer aynı dedi, hilalde. Ama ben? Ne kadar farklı tecrübelerle donanmış olduğunu farketti.
Nihayet her şarkı kendi sonuna kadar vardır.
Sır katibi sadece kendisini taşımaya izinli olduğu altın divitten çıkardığı kamış kalemiyle sürekli yazıyordu. Sabah oldu, öğle oldu, sonra tekrar akşam oldu. Hilal büyüdü padişah hep yazdırdı.
Ama birden, sil, dedi, bütün bunları sil. Hepsinin üzerinden kırmızı kalemle bir çizgi geçi ki temize çekerken benim öykümü, aldanmayasın. Çünkü onlar, benim halkım, görünmezde olana değil, görünürde olana kıymet verecekler. Benimse içimdeki öyküyle dışımdaki öykü, onlar birbiriyle hiç uyuşmayacak. Sonra, iptal edilmiş kırmızı kalem serüvenleri, diye mırıldandı, ömrümüzün maceraları. Gerçekte var olduğumuz, ama bizi hiç aramayacakları yer. Ben, dedi acıyla, içimin serüvenlerini hiç göstermedim. Bütün ömrüm yazılıpta üzerinden kırmızı kalemle geçilivermiş iptal serüvenlerinden ibaret kalacak.....................
Nun Masalları-NAZAN BEKİROĞLU
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder