Oysa bütün istediğin kıpırtısız bir hayattı. Sakin, dingin, hareketsiz... Mutlu olmaktan çoktan vazgeçmiştin, istediğin tek şey huzurdu.. Huzurun yoluda mutlak eylemsizlikten geçiyordu. Ama ne zaman, ne eşya, ne de o izin verdi buna. Her şeyin tabii olduğu değişim yasalarından hayatını kurtaramadın. Alışkanlıklarını korumak pahasına direndiğini zannettiğin değişim yavaş yavaş sana ve eşyaya, gününü ve gücünü gösterdi. Ne büyük ideallerin vardı, ne kahramanlık hayallerin... Basit bir hayat, basit insanlar, zamanın ağır aktığı Safranbolu gibi bir yer ve ölürken bile kimsenin düzenini bozmayacak kadar farkedilmeyecek bir yaşam... Kurduğun hayallerin bile tek bir ortak noktası vardı. Basit, sıradan, sakin bir hayat... Buna benzer bir sey2kurduğunu zannetmiştin bir süre, ama her sıradan insanın başına gelen seninde başına geldi. Kendi ellerinle kurduğun düzen başka eller tarafından yıkıldı. Birden bire olsaydı bu, bir yolunu bulur başeserdin; baktın olmadı kaçar giderdin. Ama yavaş yavaş oldu her şey... Usulca sokukurken hayatına, öyle güzel becerdi ki kendisini yadırgatmamayı; masanın üzerindeki biblonun yerini değiştirmek için bile aylarca doğru anı bekleyen şen, hiç bir tuhaflık sezmeden yavaş yavaş aldın onu hayatına. Her gün bir adım attı. Sezmişti belki sendeki ürkekliği, hiç gürültü yapmadı. Öyle bir an geldi ki sonra, sanki o zamanın başlangıcından beri seninleydi. Ruhun bedene girmeden önce onunla beraberdi sanki, öyle hissetmeye başlamıştın. Alışkanlıklarının değişmesine izin vermeyecekmiş gibi davranıyordu, kanda yavaş yavaş dağılan morfin gibi dağıldı tüm hücrelerine. Ve herşeyin farkına vardığın da artık çok geçti. Birdenbire olsaydı keşke... Keşke aniden karşına çıksaydı. Reddebilir, kaçabilir, yokmuş gibi davranabilirdin o zaman belki. Olmadı. Yavaş yavaş girdi hayatına, ve sen durumu farkettiğinde hayatın artık sana ait değildi...
Tesirsiz Parçalar _ Ali Lidar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder