Devlete iş yaparak küpünü doldurmuş bir şirkette çalışan bir arkadaşım, kazandığım parayı beğenmeyerek geçen gün şöyle dedi bana: ''Sömürülüyorsunuz, dostum.'' Bunun üzerine düşündüm de, sahiden de öyle; ne var ki, maden ki hayatta sömürülmekten kaçmanın yolu yok, kendini beğenmişlerin, şöhret budalalarının, üzüntünün ya da imkansızlığın peşinden koşanların yerine, kumaş tüccarı vasgues'e kendimi sömürtsem daha iyi değil mi, diye sormadan edemiyorum kendime.
...............
başkaları yuvalarına nasıl sığınırsa, ben de Rua dos Dourades'teki o büyük büroya öyle sığınıyorum. Hayat karşısında bir sipere çekilircesine, masamın ardına siniyorum. Benim olmadığı halde sahibi olduğum, içine kayıtlar düştüğüm o ticari defterlere duyduğum sevgiden gözlerim yaşarıyor neredeyse, mürekkep hokkasını ve biraz ötemde bordroları hazırlayan sergio'nun sırtını seviyorum. Belki sevecek başka bir şey bulamadığımdan böyle oluyor, ama belki de insan sevgisine değer hiç bir şey olmadığından; duygusallığa kapılıp sevgimizi birine vakfetmeye niyetlendiysek - yıldızların sonsuz kayıtsızlığındansa benim gösterişsiz mürekkep hokkası yeğdir.
Huzursuzluğun Kitabı - FERNANDO PESSOA
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder